Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 8: Işıksız Gün
Elektrik sabah 09:12′ de kesildi.
Ne çay suyu ısındı, ne telefon şarj oldu.
Buzdolabının uğultusu sustuğunda fark ettim ne kadar alışmışım.
Sessizliğe değil, sürekli bir sesin bana “yalnız değilsin” yalanını fısıldamasına…
Oturdum. Hiçbir şey yapmadan.
Ekran yok, ses yok.
Sadece pencere kenarında bir ışık lekesi.
O an fark ettim:
Işık gidince bazı düşünceler daha net görünüyormuş.
Aklıma çocukken yaşadığım elektrik kesintileri geldi.
Mum yakılırdı. Annem battaniye çıkarırdı.
Herkes bir araya toplanır, sanki biraz daha sevilirmiş gibi olurdu o karanlık.
Şimdi mumu ben yakıyorum.
Battaniyeyi kendime sarıyorum.
Ama kimseyle toplanamıyorum.
Kendi içimdeki çocukla konuşuyorum yalnızca.
Ona diyorum ki:
“Korkma, bu karanlık geçici. Ama büyümek… o kalıcı.”
Dışarıda elektrikli bir hayat devam ediyor belki.
Ama ben bugün fişi çektim.
Kendime döndüm.
Ve ben, loft dairedeki kadın…
Bazen ışıklar söndüğünde, insan kendi yüzünü ilk kez gerçekten görür.
Yorum yok