Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 7: Şehrin Gürültüsünde Kaybolmayan Sessizlik
Bugün sokak çok gürültülüydü.
Bir yandan korna sesleri, bir yandan balkondan bağıran bir kadın.
Herkes bir şey söylüyor ama kimse kimseyi duymuyor.
Ben pencereyi kapattım.
Çünkü bazen ses, düşüncelerden kaçmak için gelir.
Kapattığım pencere ile zihnindeki karmaşadan bir nebze uzaklaşmayı başarabildim neyse ki.
Kahvemi sıcak tutmaya çalışırken içimde soğuyan şeyleri düşündüm.
Son zamanlarda hiçbir şeye heyecan duymuyorum.
Bir kitabın ilk sayfasına bile başlayamıyorum.
Hatta bazı sabahlar uyanmak bile lüks gibi geliyor.
Ama bu dairenin bir özelliği var:
Kendi içinde bir dünya gibi.
Balkona çıktım. Dışarıda gri bir gökyüzü.
Ama içimde o eski sarı yaz hâlâ bir yerlerde.
Belki gizli bir çekmecelerde, belki de hâlâ o defterin arasında.
Bugün pazartesi.
Yine işe gitmeyenlerdenim.
Ama yazmaya döndüğüm her gün, kendime işe gidiyormuşum gibi davranıyorum.
Belki de hayat dediğimiz şey budur:
Hiç görünmeyen bir mesai.
Ve ben, loft dairedeki kadın…
Bugün şehirle konuşmadım.
Ama içimdeki sessizlikle uzun uzun oturdum.
Yorum yok