Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 2: Sessizlikte Çalan Şarkı
Bu dairede en çok sesizlik konuşur.
Rafların boşluğu, kitapların arasına sıkışmış notlar, gece üçte açılan bir çekmece…
Hepsi birer kelime gibi.
Telefonum suskundu bu sabah.
Sadece bir banka mesajı geldi.
” Hesabınızda 37 TL bulunmaktadır.”
Gülümsedim.
Çünkü hayat bazen böyle küçük trajedilerle komediye dönüşür.
Camdan dışarı baktım. Karşı binanın çatısında bir karga…
Uzun uzun baktı bana. Sanki bir şey anlatmak istiyordu.
“Bu kadar yalnız olduğuna göre yazıyorsundur.”
Ne garip değil mi?
İnsan bazen bir karganın bakışında bile kendini anlatılmış hissedebilir.
Öğleden sonra eski bir kitapçıdan 5 liraya alınmış bir plak dinledim..
Çatırdayan sesiyle sanki bana geçmişimi fısıldıyordu:
“Unutma…Yıkılmadın. Sadece biraz eğildin.”
Ve ben, loft dairedeki kadın…
Bugün biraz daha kendime yaklaştım.
Belki bir gün, bu hikayeyi okuyan biri, ” Ben de aynı yerden geçtim” der.
Belki de sadece geçip gider.
Yorum yok