Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 8: Işıksız Gün Elektrik sabah 09:12′ de kesildi. Ne çay suyu ısındı, ne telefon şarj oldu.Buzdolabının uğultusu sustuğunda fark ettim ne kadar alışmışım.Sessizliğe değil, sürekli bir sesin bana “yalnız değilsin” yalanını fısıldamasına… Oturdum. Hiçbir şey yapmadan.Ekran yok, ses yok.Sadece pencere kenarında bir ışık lekesi. O an fark ettim:Işık gidince bazı düşünceler daha net görünüyormuş. Aklıma…
Minimal Yaşam: Azalt, Hafifle, Derinleş Kahveni yudumlarken etrafına bir bak.Ne kadar eşyan var, kaç tanesi gerçekten sana huzur veriyor?Hangileri seni hafifletiyor, hangileri yük? Ben “minimal yaşam” ile ilk tanıştığımda, bunun sadece evdeki fazla kıyafetleri atmakla ilgili olduğunu sanıyordum. Sonra anladım ki, minimalizm sadece eşyaları azaltmak değil, hayatın her alanında fazlalıklardan kurtularak kendine alan açmak demek. Bugün siz değerli okurlarıma “minimal…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 7: Şehrin Gürültüsünde Kaybolmayan Sessizlik Bugün sokak çok gürültülüydü.Bir yandan korna sesleri, bir yandan balkondan bağıran bir kadın.Herkes bir şey söylüyor ama kimse kimseyi duymuyor. Ben pencereyi kapattım.Çünkü bazen ses, düşüncelerden kaçmak için gelir.Kapattığım pencere ile zihnindeki karmaşadan bir nebze uzaklaşmayı başarabildim neyse ki. Kahvemi sıcak tutmaya çalışırken içimde soğuyan şeyleri düşündüm.Son zamanlarda hiçbir şeye…
Yazarlık Yolunda Minik Adımlar “Yazar olmak istiyorum ama nereden başlamalıyım?” sorusu, Google’da her ay yüzlerce kişi tarafından aratılıyor. Eğer sen de yazarlığa adım atmak istiyorsan, doğru yerdesin. Bu rehberde yazarlığa başlamak, kitap yazmaya nereden başlanır, yazma rutini oluşturma ve yazarlık motivasyonu gibi önemli başlıkları sade bir dille ele alacağız. 1 Yazar Olmak İçin İlk Adım: Neden Yazmak İstediğini Bil Yazarlığa başlamak…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 6: Yazılmamış Mektup ” Sana hiçbir zaman göndermeyeceğim bir mektup bu…” Belki yıllar önce yazmalıydım. Ama o zaman sadece susabiliyordum. Şimdi yazabiliyorum. Bu da bir ilerleme, değil mi? Sen gittiğinde, içimde küçük bir odanın ışığı söndü. Ama o odada hâlâ ben vardım. Karanlıkta kalakaldım. Ve galiba o gün bugündür hep loş ışıklarda yaşamayı öğrendim. Beni…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 5: Saklanan Sayfalar Sayfalar arasında katlanmış, içe kıvrılmış bir parça vardı. Başta bir eskiz sandım. Ama hayır… O, bana ait olmayan, el yazısıyla dolu bir sayfaydı. Üzerinde tarih yoktu. Ama cümlelerin tonu, geçmişin acemiliğini taşıyordu. ” Bazı insanlar gitmez. Sadece sessizleşir. Sana veda edemedim, çünkü kalbim senden sonra nasıl atacağını bilmiyordu. Seninle ilgili her şeyi…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 4 : Defterin Sessizliği Bugün temizlik yaparken buldum onu. Kitapların arasında sıkışmış, neredeyse solmuş bir defter. Sayfalarını çevirdim. Arasında kurumuş bir sardunya yaprağı vardı. Hafifçe ezilmişti. Tıpkı bazı duygular gibi… Son sayfaya geldim. O cümle hâlâ oradaydı: ” Yarım Kal “ Ne garip. Yıllar geçiyor ama bazı cümleler hâlâ taze kalıyor. Hâlâ can yakıyor. Hâlâ…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 3: Sarı Tişörtlü Yaz Sarı bir tişört giyiyordu.Üzerinde gri harflerle “sadece dinle” yazıyordu. O yaz, İstanbul çok sıcaktı.Ama o gün…onun yanındayken ellerim heyecandan adeta buz kesmişti. Üniversitenin avlusunda oturmuştuk.Ayaklarımızı duvarın kenarındaki gölgeye uzatmıştık.Elinde bir defter vardı. Sadece çizim yapıyordu.Hiçbir yere gitmeyecek bir tren gibi.Hep orada duracak bir yaz gibi. Sonra bir gün, gelmedi.Açıklama yoktu. Sitem…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 2: Sessizlikte Çalan Şarkı Bu dairede en çok sesizlik konuşur.Rafların boşluğu, kitapların arasına sıkışmış notlar, gece üçte açılan bir çekmece…Hepsi birer kelime gibi. Telefonum suskundu bu sabah.Sadece bir banka mesajı geldi.” Hesabınızda 37 TL bulunmaktadır.” Gülümsedim.Çünkü hayat bazen böyle küçük trajedilerle komediye dönüşür. Camdan dışarı baktım. Karşı binanın çatısında bir karga…Uzun uzun baktı bana. Sanki…
Loft Dairedeki Kadın – Bölüm 1: Camın Ardındaki Şehir Camın dışı İstanbul’du.İçimse hâlâ bir taşra kadar sessiz.Bu daireyi hayal ederken yirmi beş yaşındaydım, elimde defterim, cebimde sıfıra yakın bir umut vardı. Şimdi otuzlarımdayım. Hâlâ yalnızım. Ama yalnızlığımda boşluk değil, yankı var. Bugün kahvemi sade içtim. Şeker alacak param yok diye değil. Acıya alıştım sadece. Kitabım raflarda değil belki ama yatağımın…